Εδώ και χρόνια, οι καλλιτέχνες της πίστας λειτουργούν λες και βρίσκονται σε δικό τους σύμπαν. Ζητούν αμοιβές που ούτε οι εφοπλιστές δεν απαιτούν, σε μια αγορά που ασφυκτικά. Και τώρα, επιτέλους, η πραγματικότητα τούς χτυπάει την πόρτα – αυτό που λέγαμε καιρό: το πάρτι τελείωσε.
- Η απληστία σε επίπεδα παρωδίας
Οι απαιτήσεις τους είναι να τρελαίνεσαι — σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς και να φύγεις μια ώρα αρχύτερα.
25, 30, 35 χιλιάδες τη βραδιά, λες και ανεβαίνουν στη σκηνή με πλοίο, όχι με μικρόφωνο.
Κι όμως, αυτοί που ζητούν αυτά τα ποσά:
• δεν έχουν ρίσκο,
• δεν έχουν έξοδα,
• δεν έχουν καμία ευθύνη αν “δεν βγει” η βραδιά.
Το μόνο που κουβαλάνε είναι το μικρόφωνο στο χέρι και μια διαρκής απέχθεια για κάθε έννοια συνεργασίας ή ομαδικότητας.
Και στο τέλος της βραδιάς, τρέχουν πρώτοι στο ταμείο για τον φάκελο, αδιαφορώντας αν ό,τι μένει φτάνει για να πληρωθούν ο επιχειρηματίας, οι σερβιτόροι, οι μπάρμαν, οι μουσικοί, ο ήχος, το ενοίκιο, οι προμηθευτές — ακόμα και οι μπράβοι, που είναι κι αυτοί κομμάτι του συστήματος.
Είναι μια κουλτούρα του “να τα πάρω εγώ και οι άλλοι ας καούν”.
Μόνο που αυτό το μοντέλο πλέον δεν μπορεί να συνεχιστεί.
- Οι επιχειρηματίες ξύπνησαν – δεν αντέχουν άλλο
Η αγορά κουράστηκε να τους ταΐζει.
Ένας ένας, οι επιχειρηματίες – που για χρόνια φοβούνταν μη “χάσουν το όνομα” – σήμερα λένε ξεκάθαρα:
“Όχι άλλο. Δεν γίνεται να δουλεύουν όλοι για να πληρώνουν έναν.”
Και πλέον προτιμούν:
• καλλιτέχνες που σέβονται την ομάδα,
• καλλιτέχνες που συζητούν,
• καλλιτέχνες που έχουν επαφή με την πραγματικότητα και όχι με τη φούσκα τους.
Η εποχή του «θέλω – απαιτώ – διατάζω» τελείωσε.
- Το ΣΔΟΕ ήταν η ταφόπλακα του μαύρου χρήματος
Η μεγάλη ειρωνεία;
Όσο οι καλλιτέχνες ανεβάζουν τις απαιτήσεις τους, τόσο το κράτος πλησιάζει σε απόσπαση αναπνοής.
Τώρα που το ΣΔΟΕ κάθεται πάνω από την ταμειακή όλο το βράδυ, το παιχνίδι άλλαξε οριστικά.
Ο φάκελος δεν μπορεί πια να κρυφτεί.
Οπότε, η ερώτηση είναι απλή:
Θα έχουν άραγε το ίδιο θράσος να ζητούν 30.000€ όταν θα πρέπει να κόψουν τιμολόγια, να περάσουν τα πάντα από την τράπεζα και να πληρώσουν κανονικά φόρους;
Μάλλον όχι.
Το μοντέλο «μαύρα και αφορολόγητα» τελείωσε.
Πέθανε μια για πάντα.
Και μαζί του θα πεθάνει και η φουσκωμένη εικόνα πολλών καλλιτεχνών.
⸻
Συμπέρασμα
Η αλαζονεία, η απληστία και η έλλειψη σεβασμού των καλλιτεχνών προς το ίδιο το οικοσύστημα που τους στηρίζει, έφεραν το τέλος ενός συστήματος που δεν ήταν βιώσιμο.
Όλα όσα λέγονταν εδώ και χρόνια – ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα, ότι τα μαγαζιά δεν αντέχουν, ότι οι απαιτήσεις είναι παράλογες – τώρα αποδεικνύονται στην πράξη.
Οι καλλιτέχνες δεν μπορούν πια να χρεώνουν σαν εφοπλιστές και να συμπεριφέρονται σαν να είναι υπεράνω όλων.
Η αγορά γυρίζει σε αυτόν που σέβεται, όχι σε αυτόν που απαιτεί.
