Όταν όλα πάνε καλά, δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις πόσοι σε περιτριγυρίζουν. Όλοι δίπλα σου, όλοι πρόθυμοι, όλοι γεμάτοι λόγια θαυμασμού – μέρα και νύχτα.
Αλλά όταν η ζωή σου κάνει αναστροφή και σε ρίξει στο κενό, τότε… η σιωπή. Εξαφανίζονται όλοι. Όχι σχεδόν όλοι – όλοι. Φίλοι, γνωστοί, «κολλητοί»… άφαντοι.
Μια τέτοια δύσκολη περίοδο διανύει ο Πέτρος Φιλιππίδης. Από την κορυφή, βρέθηκε στο περιθώριο – και όπως γίνεται συνήθως, οι πόρτες έκλεισαν και οι άνθρωποι… χάθηκαν.
Όμως, βρέθηκε ένας. Ένας που δεν το έκανε για τα φώτα. Που δεν το διαφήμισε, δεν το πόσταρε, δεν το είπε πουθενά. Και αυτή είναι η αληθινή στήριξη.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Δεν χρειάζεται.
Εμείς που ξέρουμε… καταλαβαίνουμε.
