Στα περισσότερα σχήματα; Τα ξέρουμε. Φωτογραφίες, φώτα, αγκαλιές μπροστά στον φακό και από πίσω… ψυχρό κλίμα, μηδενική επαφή, και μια αμήχανη σιωπή που τη νιώθεις στον αέρα. Καλλιτέχνες που δεν μιλιούνται μεταξύ τους. Επιχειρηματίες που κάνουν skip τις “καλησπέρες”. Αλλά επειδή ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι, αξίζει να λέγονται τα καλά.
Πας Romeo και μιλάς με την Κατερίνα Λόλιου; Θα ακούσεις κάτι σπάνιο: «Δεν θέλω μόνο εγώ να βγάζω λεφτά. Θέλω να βγάλει και το μαγαζί. Να πάει καλά όλο το σχήμα».
Σκέψη καθαρή, επαγγελματική, με νοοτροπία ομάδας – όχι ατομικού συμφέροντος.
Και αυτή η φιλοσοφία δεν μένει στα λόγια, φαίνεται και πάνω στη σκηνή.
Με τον Νικηφόρο έχουν δέσει – όχι απλώς συνεργάζονται, συνυπάρχουν.
Η αύρα της Λόλιου, η επικοινωνία με το κοινό, το στυλ της, όλο αυτό βγάζει θετική ενέργεια, και το κοινό το πιάνει. Δεν είναι τυχαίο ότι στο opening έγινε ρεκόρ – και τα λουλούδια έπεφταν βροχή.
Και κάπως έτσι χτίζονται τα πράγματα όχι μόνο με φωνή, αλλά και με μυαλό.
