Πολλές φορές, θέλει μόνο ένα τσακ για να σπάσουν οι ισορροπίες.
Οι ισορροπίες… είναι παράξενες. Δεν φαίνονται, αλλά όλοι πατούν πάνω τους. Και μόλις χαθεί η μία, όλα γλιστράνε.
Ένα τσακ θέλει, να αλλάξει η κοινή γνώμη. Να περάσεις από «συμπαθής» σε «γραφικός», από «θύμα» σε «ύποπτος», από «ήρωας» σε «κατηγορούμενος». Δεν αλλάζει η ουσία, αλλάζει το πώς κοιτάνε την ουσία.
Που λέτε, δεν ξέρω την πλήρη αλήθεια για την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη και τη δικαστική διαμάχη με την οικογένειά του. Δεν παίρνω θέση — δεν ξέρω ποιος έχει το δίκιο και ποιος το άδικο. Ξέρω όμως, όπως όλοι μας, πως η αλήθεια τις περισσότερες φορές δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Είναι κάτι στη μέση. Κάτι μπερδεμένο, κάτι δυσάρεστο, που συνήθως δεν βολεύει κανέναν.
Όμως, δεν μπορώ να μην σταθώ σε κάτι που μου φάνηκε υπερβολικό. Όταν άκουσα ότι ο Μαζωνάκης κατηγορεί μέλη της οικογένειάς του για εμπλοκή σε κύκλωμα ναρκωτικών και εκδιδόμενων γυναικών, παραδέχομαι πως σάστισα.
Κι όχι επειδή δεν μπορεί να συμβαίνει – σε αυτή τη χώρα, όλα μπορεί να συμβαίνουν. Αλλά επειδή… πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια οικογένεια για να διαλυθεί; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος όταν νιώθει μόνος, απομονωμένος, και ίσως — ίσως — πληγωμένος;
Δεν ξέρω τι ισχύει. Ξέρω όμως ότι το “ένα τσακ” έχει ήδη γίνει. Και από εδώ και πέρα, κανείς δεν ξέρει πού θα ισορροπήσει ξανά αυτή η ιστορία.
