Ζούμε σε μια περίοδο όπου οι «παράνομες πράξεις» δεν κρύβονται πια. Κυκλοφορούν ανοιχτά. Συζητιούνται. Ψιθυρίζονται. Σε πολλές περιπτώσεις είναι κοινό μυστικό. Κι όμως, κανείς δεν αγγίζεται.
Οπότε εύλογα γεννιέται η απορία:
δουλεύουν για τους ίδιους ή για κάποιους άλλους;
Η πρώτη αλήθεια: δεν είναι όλοι «ανεξέλεγκτοι»
Στις περισσότερες περιπτώσεις, κανένα μεγάλο σύστημα δεν λειτουργεί εκτός ελέγχου. Αν κάτι επιβιώνει για καιρό ενώ όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει, τότε:
• είτε εξυπηρετεί συμφέροντα,
• είτε κρατά ισορροπίες,
• είτε λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης για κάτι μεγαλύτερο.
Η πλήρης ανομία χωρίς κάλυψη δεν κρατά. Καταρρέει γρήγορα.
Η δεύτερη αλήθεια: οι ρόλοι συχνά μπερδεύονται
Πολλοί πιστεύουν ότι «δουλεύουν για τους άλλους».
Στην πράξη όμως, συχνά ισχύει κάτι πιο κυνικό:
δουλεύουν και για τους ίδιους και για τους άλλους, ταυτόχρονα.
Κερδίζουν προσωπικά, αλλά ταυτόχρονα:
• κρατούν πληροφορίες,
• διαχειρίζονται καταστάσεις,
• λειτουργούν ως ενδιάμεσοι,
• ή απλώς τους αφήνουν να υπάρχουν μέχρι να έρθει η στιγμή που θα χρειαστεί να «καούν».
Η τρίτη αλήθεια: η ανοχή είναι εργαλείο
Όταν το σύστημα ανέχεται, δεν σημαίνει αδυναμία.
Σημαίνει επιλογή.
Η ανοχή:
• δημιουργεί εξαρτήσεις
• παράγει ελέγξιμα πρόσωπα
• κρατά φακέλους «ανοιχτούς»
• και προσφέρει εύκολες θυσίες όταν αλλάξει το αφήγημα
Όποιος νομίζει ότι είναι untouchable επειδή «όλοι ξέρουν», συνήθως κάνει το τελευταίο του λάθος.
Και το κρίσιμο συμπέρασμα
Το ερώτημα δεν είναι ποιον υπηρετούν.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
πότε θα πάψουν να είναι χρήσιμοι;
Γιατί τότε — και μόνο τότε —
αυτό που όλοι ήξεραν «τόσο καιρό»
ξαφνικά θα παρουσιαστεί ως… αποκάλυψη.
Και τότε, κανείς δεν θα θυμάται ποιος τους άφηνε να δρουν.
Θα μείνει μόνο το πρόσωπο που «έπρεπε» να πέσει.
