Σαν σήμερα, 19 Απριλίου, συμπληρώνονται 35 χρόνια από μία από τις πιο σκοτεινές και αιματηρές στιγμές που γνώρισε ποτέ η Πάτρα.
Ήταν 19 Απριλίου 1991, λίγο πριν τις 11 το πρωί, όταν η πόλη συγκλονίστηκε από τη φονική έκρηξη στην οδό Βότση 14, στο ισόγειο πολυκατοικίας όπου στεγαζόταν η εταιρεία ταχυμεταφορών ACS. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, εννέα τραυματίστηκαν και μια ολόκληρη πόλη βυθίστηκε στον τρόμο, στη θλίψη και στο σοκ.
Δράστης της επίθεσης ήταν ο 26χρονος Παλαιστίνιος Άχμεντ Χασίκεχ, ο οποίος, σύμφωνα με τα στοιχεία της εποχής, συνδεόταν με την οργάνωση του Αμπού Νιντάλ. Ο ίδιος μετέφερε ισχυρό εκρηκτικό μηχανισμό, με στόχο – όπως προέκυψε – το Βρετανικό Προξενείο, που βρισκόταν πολύ κοντά, στη συμβολή των οδών Βότση και Όθωνος Αμαλίας. Όμως η βόμβα εξερράγη πρόωρα στα χέρια του, την ώρα που είχε σταματήσει για να ελέγξει τη συνδεσμολογία της.
Η έκρηξη ήταν τόσο σφοδρή, ώστε προκάλεσε ανυπολόγιστες καταστροφές. Μεσοτοιχίες κατέρρευσαν, τμήμα της οροφής του ισογείου υποχώρησε, οκτώ αυτοκίνητα καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ σοβαρές ζημιές υπέστησαν και τα γύρω κτίρια. Στο σημείο δημιουργήθηκε κρατήρας, ενώ οι εικόνες που αντίκρισαν οι διασώστες και οι πρώτοι μάρτυρες έμειναν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη της πόλης.
Τα έξι αθώα θύματα της τραγωδίας ήταν η Γεωργία Βέρρα, ο Ιωάννης Καυκάς, ο Βασίλειος Κυριακόπουλος, ο Γεώργιος Παπασωτηρόπουλος, ο Δημήτρης Σεϊτανίδης και η Όλγα Στραγγαλινού. Άνθρωποι της καθημερινότητας, άνθρωποι που βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, πληρώνοντας με τη ζωή τους ένα χτύπημα τυφλής βίας.
Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας», ενώ οι έρευνες που ακολούθησαν αποκάλυψαν και την ύπαρξη συνεργών. Η υπόθεση άφησε πίσω της όχι μόνο δικαστικές εξελίξεις, αλλά και μια βαθιά ανοιχτή πληγή για την τοπική κοινωνία.
Από τότε, κάθε χρόνο, στο σημείο της τραγωδίας πραγματοποιείται μνημόσυνο στη μνήμη των θυμάτων. Η περιοχή μετονομάστηκε σε Πλατεία Θυμάτων Τρομοκρατίας, ενώ το μνημείο που τοποθετήθηκε εκεί λειτουργεί ως μια σιωπηλή υπενθύμιση πως η Πάτρα δεν ξέχασε ποτέ.
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο μέσα από τα επίσημα μνημόσυνα, αλλά και μέσα από προσωπικές ιστορίες πόνου, απώλειας και αγάπης που δεν έσβησαν ποτέ. Ιστορίες ανθρώπων που κουβαλούν ακόμη το βάρος εκείνης της ημέρας και συνεχίζουν να τιμούν, με τον δικό τους τρόπο, όσους χάθηκαν τόσο άδικα.
Η 19η Απριλίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία για την Πάτρα. Είναι μια ημέρα μνήμης. Μια ημέρα σιωπής. Μια ημέρα που υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε τρομοκρατική ενέργεια υπάρχουν ανθρώπινες ζωές, οικογένειες που διαλύθηκαν και πόλεις που δεν ξαναγίνονται ποτέ ίδιες.
